Ogrodowe impresje

Praca w ogrodzie, to niezwykły wzmacniacz motywacji rozwoju osobistego. Modele działań wszelakich.

1. Trzeba wiedzieć czego chcę. Sama się na tym ćwiczeniu złapałam: WYOBRAŹ SOBIE SIEBIE ZA 20, 30, 40 lat. Wcale nie takie proste. Ale świetnie porządkuje moje priorytety.

2. Trzeba pomyśleć, co mi jest potrzebne do osiągnięcia celu. Też niezłe ćwiczenie. Okazuje się, że jak w kombinatoryce, liczba permutacji dróg jest bardzo duża i cel wcale , nie tak trudno osiągnąć.

3. Staram się trzymać się harmonogramu. Drobne odstępstwa od kalendarza są dopuszczalne, ale na nic nie przyda się troskliwa pielęgnacja zasianych za późno, czy za wcześnie roślinek. Ale jak coś zaniedbam, wymienię na coś prawie tak samo dobrego. Nie ma co rozpaczać.

4. Uczę się cierpliwości. Jedne nasiona kiełkują prawie błyskawicznie, a na pietruszkę, czekam i czekam. Moja Przyjaciółka, każdej kiełkującej roślince mówi: WITAJ! Ja już też.

5. Nadmiar sadzonek, czy plonów, uczy mnie wspólnoty, jak rozdawać, ale też jak przyjmować dary innych, żeby nie tylko roślinki rosły, ale i nasza radość.

6. Uczę się wdzięczności. Bo dzisiejsze plony, to rezultat kilkudziesięciu lat cierpliwej pracy Teściów i innych działkowców, którzy z bardzo nieurodzajnej, piaszczystej ziemi, zrobili kwitnący ogród.

7. Przygotowuję się do raju. Jeszcze tylko trochę i już, będę z bliskimi w cudownym, wiecznym ogrodzie.

WCALE SIĘ PANU BOGU NIE DZIWIĘ, ŻE GDY STWORZYŁ ŚWIAT, WIDZIAŁ, ŻE WSZYSTKO BYŁO DOBRE.