Baba spod Świętego Krzyża

Minęło trzydzieści jeden lat, jak zamieszkałam tu na stałe. Najpierw była wielka krakowska miłość do męża, a potem powolne wrastanie w to miejsce na ziemi. Czasem ciężko było uwierzyć, że to moja Ziemia Obiecana, że dobrze odczytałam zamysły Pana Boga.  Ból ludzi , z którymi się stykałam, gdy upadał Star, gdy wydawało się, że całe miasto wymrze, że jakakolwiek nadzieja upadła był często ponad moje młode siły. I wciąż słyszane słowa :” Uciekaj stąd dziecko jak najdalej, do Warszawy do Anglii, do Włoch, bo co cię tu czeka? Będziesz całe życie babą spod Świętego Krzyża”. A ja tu z własnej, nieprzymuszonej woli przyjechałam, bo na pierwszym roku fizyki na UJ, zakochany kolega z determinacją zapytał, czy pojadę w Góry Świętokrzyskie, bo on tam musi wrócić. Jeśli nie, nie będzie mi wiązał życia. Więc przyjechałam. Poprowadził mnie Drogą Królewską, żebym wiedziała, że jestem królową. Zaprowadził mnie na Gołoborze, żebym zdobywała mądrość i dzieliła się nią jak starożytne wiedźmy świętokrzyskie, opowiedział mi o Gębicach, Michniowie, Wykusie, żebym  była twarda i wytrwała jak wszystkie baby spod Świętego Krzyża. A potem Teść partyzant zabrał mnie do w czerwcu na uroczystości partyzanckie do Wąchocka.  I były całe lata pełne jagód, grzybów, śpiewu ptaków, wzruszeń na powstańczych i partyzanckich szlakach.  I poznawanie dzieci, wnuków  NIEZŁOMNYCH , jak ich protoplaści niezłomnych. I wsłuchiwanie się w pogmatwane losy repatriantów z Kresów, uciekinierów ze zburzonej Warszawy, braci Izraelitów wygnanych z Wierzbnika.  Ja Baba spod Świętego Krzyża zrozumiałam, że w wielkanocny poranek, to właśnie nam jest dana radość zmartwychwstania. Kto z nas nie słyszał słów „ A pod Krzyżem Jezusowym stała Matka Jego i Maria , żona Kleofasa i Maria Magdalena”…Na wdowie szaty Matki Bożej trysnęła krew z przebitego boku. I zrobiła się zapaska spod Świętego Krzyża: czerwienią Krwi Zbawiciela świecąca.  I Jezus powiedział właśnie do tych kobiet po zmartwychwstaniu ” Nie bójcie się, ale powiedźcie moim uczniom, niech idą do Galilei, tam mnie zobaczą”.  One, pierwsze Baby spod Świętego Krzyża są naszymi imienniczkami.  Dlatego przy niesamowicie ciężkiej historii świętokrzyskiej ziemi,  oszlifowały się charaktery, jak z diamentów brylanty. Mam w swojej kolekcji przyjaciół i znajomych całą kolię, prezent od Pana Boga, za to, że przyjęłam zaproszenie i jestem sobie Babą spod Świętego Krzyża.